Verslag 2009

Hieronder het verslag van de zeilvakantie 2009. Wij hebben lekker weer 4 weken tot onze beschikking. Het plan opgevat de oostkust van Engeland aan te doen. Het is nu nog even afwachten waar wij terecht zullen komen. Hieronder het verslag, op deze pagina zijn de statistieken terug te vinden en hier een kaartje van de gevaren reis.

Dag 1 - zaterdag 11 juli 2009 - Blocq van Kuffeler - Amsterdam (Sixhaven)

16:45 -> 20:00 - 17,9 NM
De weersverwachtingen spreken elkaar behoorlijk tegen, maar algemeen lijkt het er toch wel op dat wij een relatief rustige overtocht kunnen hebben naar Lowestoft, want dat staat wel “vast” als eerste haven om aan te lopen. Wij zijn er nog niet helemaal uit of wij heel vroeg in de ochtend of juist in de middag zullen vertrekken. Aankomen willen wij in ieder geval met daglicht. Het is ongeveer 100 mijl naar Lowestoft. Wij zullen rond de 6 knopen gemiddeld moeten kunnen halen, dus hebben wij ong. 17 uur nodig voor de oversteek. Dan is het een keus om heel vroeg in de ochtend (rond 2-3 uur) te vertrekken en rond 20 uur in Lowestoft aan te komen of in de middag vertrekken en dan op ons gemakje de volgende dag Lowestoft binnen te lopen. We’ll see.
Zojuist zit de eerste dag erop. Wij hebben ons voorgenomen rustig aan te doen en dat hebben wij dus ook gedaan. Ik ben in de ochtend eerst naar de boot gegaan om een aantal zaken te brengen en in te richten. De buitenboordmotor voor de dinghy gebracht aan aan de hekstoel gehangen. De banden van het vouwfietsje op spanning gebracht en in de bakskist opgeboregn. Gisteren had ik het reddingsvlot al in de bakskist aan stuurboord opgeruimd. Nog even wat diesel gevuld en de voorraad die wij vanochtend hebben ingeslagen opgeruimd onder de banken.
Het was uiteindelijk tegen 4 uur in de middag dat Thijs ons bij de haven afzette. De weste wind hadden we pal tegen richting de Oranjesluizen, maar het was mooi weer en en heerlijk windje kracht 3. Wij hebben dus tot vlak voor de brug alles gezeild (opgekruist): een heerlijk onstpannen begin van de vakantie.
In de Sixhaven hebben wij een plekje gevonden. Wij liggen helemaal aan de buitenkant van een volledig dichtgebouwde jachthaven; dat zal dus wel vroeg wakker worden morgen, want het maakt niet uit wie er weg wil, maar wij zullen altijd als eerste ruimte moeten maken!

Dag 2 - zondag 12 juli 2009 – A’dam (Sixhaven) - IJmuiden (Seaport Marina)
09:30 -> 12:00 - 14:9 NM (GPS 15,2)
Zoals verwacht werden wij vanochtend vroeg gewekt omdat er iemand weg wilde. Om 8:20 uur werd het sein “over tien minuten willen wij graag weg” gegeven. Aangezien wij toch een tocht naar IJmuiden over het Noordzeekanaal op de planning hadden staan en dus op de motor moesten varen, besloten wij maar direct te vertrekken.
Onderweg heeft Hettie een lekker ontbijtje klaar gemaakt en konden wij op de motor op weg naar IJmuiden. De wind was matig en kwam uit ZZW, dus besloot ik het fokje bij te zetten. Het hielp ons ong. 0,5 knopen. Heel langzaam liepen wij een Bavaria 37 voorbij, die daarna besloten het fokje ook maar boij te zetten.
Onderweg besproken wat wij met de overtocht zouden doen. Een optie was om door de varen naar Scheveningen, zodat het morgen een kleine 10 mijl korter is naar Lowestoft of in IJmuiden stoppen. Een overweging was ook nog om ‘s morgens heel vroeg (±2:00 uur) te vertrekken zodat wij voor het donker in Lowestoft zouden zijn, of morgen eind van de dag vertrekken en een nachtje op de Noordzee te varen en op ons gemakje overdag Lowestoft aan kunnen doen. Na veel wikken en wegen toch besloten in IJmuiden te blijven liggen en in principe maandag aan het eind de dag vertekken richting Lowestoft.
Onderweg naar IJmuiden zo nu en dan een buitje gehad, maar vanaf het moment dat wij (lang) in de kleine zeesluis van IJmuiden moesten wachten, bleef het gestaag doorregenen. Eenmaak in de marina aangekomen nog even een lekkere lunch genomen (geballen eitje met spek;-) en daarna binnen maar wat gerommeld. Een lekkere douche genomen en nog even maar het strand geweest. Ook de supermarkt even in geweest, maar als je dan ziet dat je hier 2 x (!) zo veel mag betalen als je bent gewend, is de lol er snel vanaf.
De accu’s van de boormachine hadden het begeven, het regende buiten, dus een mooi moment om de soldeerbout maar eens ter hand te nemen en een snoertje te maken waarmee de boormachine direct op de sigarettenaansteker kon worden aangesloten. Nuttig hoor, zo’n regenmiddag.
Verder lekker geluierd, wat gegeten in een strandtent en ‘s avonds, toen het zonnetje zich weer van z’n goeie kant liet zien, wat klustjes buiten gedaan. De looplijnen moesten nog worden aangebracht. Het weer voor de overtocht ziet er nog steeds goed uit: we’ll see.

Dag 3 & 4 - maandag 13 juli 2009 - IJmuiden (Seaport Marina) – Lowestoft
17:15 -> 14:14 (21 uur) – 121,9 NM (106 GPS)
Na veel wikken en wegen hebben wij ervoor gekozen om aan het eind van de middag richting Lowestoft te vertrekken. De weersverwachting voor vanmiddag, vannacht en dinsdag zien er goed uit. Een zwakke wind (2-3) die draait van W naar ZZW.
Hettie heeft de laatste dagen wat last van haar linker oor gekregen. Aangezien wij het verstandig vonden dat hier nog even naar gekeken werd voordat wij de oversteek zouden maken, zijn wij ‘s morgens in IJmuiden nog even naar een huisarts geweest. De gehoorgang was een beetje ontstoken, maar het kon niet echt kwaad. Na wat oordruppels en de laatste boodschappen gedaan te hebben zijn hebben wij nog even een middagdutje gedaan. Echt geslapen hebben wij beide niet, maar al is het maar voor het idee.
Nog even wat gegeten zodat wij met een volle maag de overtocht konden starten, een douchebeurt om fris aan de overtocht te beginnen en om 17:45 uur gingen de trossen los.

Bye bye Corus, UK here we come!


In de kom voor de haven de zeilen gehesen. De grote genua hadden wij voor vertrek nog vervangen door de high aspect onder het mom “beter wat te weinig zeil dat te veel”.
Onder het genot van een lekker zonnetje en een evenzo lekker windje; WZW4 gingen wij op pad. Voor IJmuiden lagen wel zo’n 15 grote vrachtschepen voor anker. Hoog aan de wind konden wij de hele rits nog net aan de zuidkant passeren. Ook wel eens een ervaringen om relatief kort bij zulke vrachtreuzen voorlangs te gaan;-) Wij bleven maar voor anker liggende schapen voorbij gaan, tot wel 15 mijl uit de kust van IJmuiden lagen ze te wachten.
Het volgende opstakel waren twee boortorens die net op ons pad lagen. Onderweg naar de eerste boortoren werd ons gemeld dat wij minimaal een mijl afstand moesten houden en of wij om die reden onze koers wilde wijzigen. Men was zelfs zo vriendelijk aan te geven dat wij daarvoor een koers over ground van 260° aan moesten houden. Bij de tweede voortoren hadden wij geleerd en hielden wij zelf de juiste afstand van de boortoren.
Inmiddels was de wind ook opgeraakt en werd de motor dus bijgezet. Al motorzeilend gingen wij de heldere, maar donkere nacht in. Om 23:30 kregen wij weerd even wat wind zodat wij nog een uurtje konden zeilen. Helaas, om 00:30 was het alweer over met de pret.
Hettie heeft ‘s nachts een paar keer op bed gelegen om wat te slapen, maar verder schoot de nachtrust er dus bij in.
Het werd uiteindelijk een rustige, maar vooral een lange overtocht. Wij werden maar weer eens bevestigd in het idee dat wij graag dagtochten maken; met die donkere nachten, waarbij je niet eens kunt zien waar je naar toe vaart, hebben wij niet zo veel op,
Als wij Lowestoft op 30 mijl hebben liggen denken wij er bijna te zijn, maar 30 mijl is toevallig wel bijna net zo ver als van de Blocq naar Enkhuizen en terug. Ook door het ontbreken van een beetje wind, zijn dat lange 6 tot 7 uren geworden.
Vlak voor Lowestoft trok de wind echter nog stevig aan naar ZZO 5-6 met uitschieters naar een enkele 7. Best lekker om even door de 8 knopen heen te gaan, maar minder met al de banken voor Lowestoft. Snel ging het laatste uurtje daarmee wel. Tegen ons principe in, maar ruim op tijd, de zeilen gestreken en met een zware zeegang door de wind en de sterke stroom (tegen natuurlijk!) konden wij richting haveningang, Netjes gemeld via VHF kanaal 14 en naar binnen toe. Nog een plek in een box gevonden, dus dat was helemaal mooi.
Tijdens een wandeling zagen wij later een Hanse 40 footer de haven binnen lopen. Best een angstig gezicht als je ziet dat zo’n 40 footer een speelbal van de wind en golven is. Dan is de haveningang ook maar angstig smal. Maar gelukkig ging alles goed en kwamen deze mensen ook zonder kleurscheuren de haven binnen.

De haven
Royal Norfolk & Suffolk Yacht Club is zo’n haven die je bij de engelsen verwacht. De havenmeester is een heer met stropdas die je vriendelijk te woord staat. Tijdens het binnenvaren hebben wij marifooncontact gezocht maar daar werd niet op gereageerd. Gewoon naar binnen dus. Wij zagen aan de buitenkant al een aantal schepen gestapeld liggen, maar wij besloten toch maar even door te varen en de haven te verkennen. Er wordt met rode en groene bordjes gewerkt, maar niet alle bordjes zijn aangebracht. Een aantal vrije boxen zonder bordjes en op mijn vraag “Is this box available” kregen wij als antwoord “ja, ik geloof het wel”. Na afmeren meteen maar even betaald en het was inderdaad goed. Wij liggen heerlijk met de neus in de (nog steeds stevige!) wind aan de hoge kant in de beschutting van bebouwing op de pier.
Wij betaalde 23,50 pound per dag, dat is inclusief electra en geweldige douches.

De overtocht
Het was voor ons de eerste lange overtocht samen. Wij wilden met licht in Lowestoft aankomen en stonden dus voor de keuze om ‘s morgens heel vroeg te vertrekken, zeg rond 2-3 uur. Tel daarbij 19 uur voor de overtocht en je bent voor het donker in Lowestoft. Het alternatief waar wij voor hebben gekozen is om met licht, eind van de middag, te vertrekken. De nacht op zee te zijn en ergens midden op de dag in Lowestoft aan te komen. Het voordeel is dat je met licht de zeilen kunt zetten en alles op orde hebt voordat je geleidelijk de nacht ingaat. Ook als de overtocht een beetje tegen zit, niet direct de stress hebt om eventueel in het donker op onbekend terrein binnen te komen. Achteraf bezien zijn wij blij met de gemaakte keuze en zien wij in de nacht vertrekken niet meer als een optie.

Dag 5: woensdag 15 juli - Lowestoft
Vandaag blijven wij in Lowestoft liggen; even bijkomen van de lange reis van gisteren. Er staat vanaf het moment dat wij hier zijn aangekomen een straffe wind uit het zuiden, oplopend tot 30 knopen in de haven: plus 5 delen door 5 leert een kracht 7.
De verwachting voor morgen zijn wat rustiger van aard, dat zullen wij niet erg vinden.
Vandaag Lowestoft ingelopen, nu niet direct een plaats dat klasse uitstraalt. Het valt op dat er veel jonge meisjes achter de kinderwagen lopen en de mensen weinig smaakvol gekleed gaan. Ons plan was het Martime Museum te bekijken, maar dat was helaas wegens verbouwing gesloten. Wel een heerlijk koffie english tea with cake genuttigd in een restaurant in het park achter het museum. Langs de kust over de trail terug gelopen, een mooie wandeling. Na wat boodschappen gedaan te hebben zijn wij in de Harbour Inn een drankje gaan halen. Hier kwamen wij Koos en Tineke van de Helena tegen. Koos heeft zijn 38-foot Helena, een van der Stadt ontwerp, geheel zelf gebouwd. Na het biertje hebben wij ook met elkaar gegeten. Pas tegen half elf terug naar de haven om de plannen voor morgen voor te bereiden. Morgen willen wij rond tien uur vertrekken met als meest waarschijnlijk doel de Deben River; Tide Mill Yacht Harbour.

Dag 6 - donderdag 16 juli 2009 – Lowestoft - River Ore (Tide Mill Harbour)
10:00 -> 19:00 - 52,7 NM (GPS 51,6)
Op tijd opgestaan op deze mooie dag: het zonnetje staat prachtig in een strak blauwe lucht. Om 11:00 uur is het hoog water in Lowestoft. Wij willen net even een uurtje eerder weg om optimaal van de tijstroom richting zuiden te kunnen genieten. Even na 10 uur vertrekken wij. Er vertrekken zo’n 3 schepen naar het zuiden. De wind staat tussen Z en ZZO in waardoor het net net te bezeilen. Wij beginnen daarom met een lange slag de zee op. De wind trekt aan naar 4-5 en wij lopen lekker.... door het water, maar het tij blijft maar tegen staan. Dan bedenk ik me dat HW Lowestoft om 11 uur UK tijd is en wij dus 2 uur te vroeg zijn vertrokken en natuurlijk het tij vooruitvaren. Het duurde daarom erg lang voordat wij eindelijk wat voordeel van de vloedstroom kregen. Echter niet getreurd,want het is een prachtige dag.
Bij Orford Nes moet je een beetje het puntje voorbij met een grote witte industriele bol. Deze hebben wij al lange tijd in het viezier en het duurt wel lang voordat je deze eindelijk voorbij bent. Daarna kunnen wij wat ruimer varen en direct koers zetten naar de West Knoll, bij de ingang van de Deben.
Tijdens de laatste slag om Orford Nes voorbij te komen ineens een knal en daar komt het grootzeil naar beneden zetten. Onder fok koers gehouden en maar eens kijken wat er is gebeurd. Blijkt de sluiting van de val van het grootzeil compleet door midden te zijn gebroken. Op de breuklijn is wat roest te zien. Het “toeval” wil dat ik van de winter een extra val had aangebracht met het idee dat deze altijd nog eens van pas kan komen in het geval de grootzeilval niet te gebruiken zou zijn.
Deze bewees dus al erg snel zijn dienst, want het grootzeil hiermee opnieuw gehesen. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om meteen maar een rif te zetten. Op de track is niet eens te zien dat wij bij deze manouvre snelheid hebben verloren.
Wij wilden graag een uurtje of twee voor hoog water aan de monding van de Deben zijn; 19:00 uur HW dus om 17:00. Wij liepen de West Knoll om 17:06 uur voorbij!
Het kaartje dat wij van internet hadden gehaald erbij gehouden, de waypoints van de tonnen in de plotter en goed naar het water kijkend blijft het het erg spannend om hier naar binnen te varen. Vlak langs de kust blijven, bijna de rotsen die er liggen aanrakend varen wij naar binnen toe. Vlak bij de West Knoll hadden wij het grootzeil laten zaken en konden op de fok naar binnen lopen. Het is echt prachtig om hier tussen alle schepen die aan de moorings liggen door te varen. Wij hebben een kleine 2 knopen stroom mee en lopen op alleen de high aspect 3-4 knopen en schieten dus lekker op.
Onderweg roepen wij de Tide Mill Harbour op om te vragen of wij terecht kunnen met een diepgang van 1,85. “Ja, dat moet lukken” want de verwachting is dat om 19:00 uur, bij hoogwater ruim 2 meter water boven de drempel van de haveningang zal staan.
Net een paar minuten na 7 uur komen wij bij de haveningang aan. Wij krijgen plek 168 aangewezen en varen voorzichtig naar binnen. De meter geeft 1.90 mtr aan, dus het zou net moeten kunnen. Heel voorzichtig gaat wij de haven binnen, maar helaas..... Wij lopen toch tegen de drempel aan. “You have another hour” roept de havenmeester ons toe. Wij realiseren ons dat wij voor de tweede keer vandaag hebben laten verrassen door het uur tijdsverschil: het is pas 18:00 UK tijd.
Aan de mooring tegenover de haveningang nog even wat gegeten. Even later roept de havenmeester ons via de marifoon op en vraagt of wij het nogmaals willen proberen. “Why Not, in a couple of minutes” was onze reactie. De meter gaf nu bijna 2 meter aan, dus dat moest lukken. Weer heel voorzichtig richting de drempel. Wij voelen de drempel en wij blijven er bovenop liggen. Met z’n tweetjes naar een kant hangen helpt ook niet echt. Wij hebben gewoon veel te veel gewicht aan boord: een bijboot, reddingsvlot, fiets en voldoende proviand dat wij gewoon dieper steken dan 1.85 mtr. De havenmeester weet echter wel raad, stapt in zijn sloepje en vraagt ons om een val. Hij trekt ons scheef en zo komen wij toch nog de haven binnen.
Een erg rustige haven, met maar heel wienig passanten. Een prachtig nieuw toiletgebouw (die tussen 21:00 en 7:00 gesloten is) met heerlijke douches.

Foto: de drempel die voor ons net iets te hoog was. Hier te zien bij laag water vanaf de haven

‘s Avonds zijn wij nog even de pub (The Anchor) in geweest. Een simpele pot, maar wel echt heerlijk gegeten. Maar wat kunnen de engelse vrouwen een herrie maken zeg. Zet 10 engelse dames aan een eettafel en de rest kan geen normaal gesprek meer voeren; wel leuk. Na het eten nog even genoten van drie “mannen” die life muziek en pleizer maakten. Nog even overwegen om langer te blijven of terug te lopen naar de boot. Dat laatste gedaan. Bij de boot aangekomen nog even overwogen om de wintertent morgen op te zetten of dat nu nog even te doen. Weer per ongeluk een goede keus gemaakt, want de tent stond net goed en wel op of het noodweer barstte los. Heel veel regen en onweer kwam met bakken tegelijk naar beneden. Afgelopen nacht is er het nodige water naar beneden gekomen, maar wij konden vanochtend in een droge kuip ontbijten.

Dag 7: vrijdag 17 juli - Tide Mill Harbour (Deben River)
De eerste week zit er al weer bijna op; de tijd gaat weer veel te snel. Vannacht heel veel regen en onweer gehad, maar daar hebben wij eigenlijk geen last van gehad. Dankzij de wintertent kunnen wij lekker veel open laten staan en de temperatuur is prima.
Vanochtend werd het weer droog en liet het zonnetje goed van zich spreken. Dat zou de rest van de dag zo blijven.
Na het ontbijt eerst maar voorbereidingen treffen om de val van het grootzeil weer naar beneden te krijgen. Als een aapje ging ik naar boven met hier en daar wat hulp van Hettie die vol overgave de lier draaide. Al met al was de val snel weer beneden. Bij controle van de val viel me op dat deze wel heel erg slecht was geworden op de plek van de klem. Zodra wij een maritime winkel tegen komen wordt het dus een nieuwe val.

Foto: de Tide Mill Harbour met net iets links van het midden de Tide Mill


Na de koffie hebben wij, voordat wij Woodbridge in zijn gegaan, een bezoek aan de Tide Mill gebracht. Een alleszins aardige engelse heer heeft ons uitgebreid verteld over de enige nog werkende getijde molen van engeland. Helaas niet helemaal meer werkend, want de molen heeft het een paar weken geleden begeven. Waarschijnlijk is er een wig kapot gerot, waardoor de schoepen naar beneden zijn gezakt en op de bodem staan. Met een beetje geluk wordt deze echter wel weer gerepareerd. Niet alleen de molen, maar ook de directe omgeving is prachtig om te zien.
Hierna zijn wij Woodbridge ingelopen. Woodbridge is echt zo’n typisch engels stadje met dito mensen. Allemaal zeer behulpzaam en graag maken ze een praatje met je.
Nog wat inkopen gedaan voor het eten van vanavond en terug naar de boot. Onderweg zien wij dat er vlak bij de haven een zeilmakerij zit. Straks maar eens kijken of ze ons aan een nieuwe val kunnen helpen. Dat blijkt te lukken. Voor 50 pound heb ik een nieuwe val; een witte lijn met fluoriserende vlokken: een lust voor het oog ;-)
Heerlijk op de boot gegeten en daarna nog even kijken wat de drempel momenteel met hoog water doet: ruim 2 meter, dat moet dus net lukken...
Internet verbinding hebben wij nog niet, maar bij de zeilmaker nog even het laatste weerbericht bekeken. Het lijkt erop dat de storm toch iets minder wordt en dat het zondag al weer iets beter weer zal worden met een windje 4 uit ZW. Misschien gaan wij dan toch zondag weer verder, waarschijnlijk de Ore op.

Dag 8: zaterdag 18 juli - Tide Mill Harbour - Deben River (mooring)
22:00 -> 22:40 (0,6 uur) – 1,7 NM (1,9 GPS)
Het is een prachtige omgeving, maar toch hebben wij besloten vanavond de haven weer te verlaten zodat wij morgen met hoog water aan de monding van de Deben kunnen zijn. Door onze diepgang, moeten wij het wel in twee etappes doen. De drempel bij de haven haalt net geen 2 meter, en dat steken wij inmiddels met volle watertanks en alle spullen die wij mee hebben. Het is vanavond pas om 22:00 uur hoog water dus wij hebben nog een hele dag voor ons.
Na het ontbijt besloten wij een stuk langs de Deben te gaan wandelen. Het was bijna laag water en dan is het met name een prachtig gezicht met al die kwelders waar de verschillende watervogels zich tegoed aan aan de lekkernijen die het waddengebied heeft te bieden. Wij zijn de Deben gevolgd tot aan de Marlesham Creek, waar achterin de kreek weer een kleine jachthaven is te vinden. Hier liggen alle schepen op een oor in de modder. Na zo’n 6 km te hebben gelopen kwamen wij bij de Red Lion uit; echt weer zo’n traditioneel engels resstaurant. Hier aan de tea gezeten en een kopje soep genomen, waarna wij over de gewone weg weer richting Woodbridge zijn gelopen. Al met al een hele tippel, maar wel erg leuk.
Voordat wij vertrokken besloten wij nog een hapje te eten in “the Achor”, de pub waar wij de eerste avond ook hebben gezeten. Het is zaterdagavond en binnen zijn alle tafels gereserveerd. Buiten nog een plekje aan gevonden. Even later kwam er twee engelsmannen vragen of ze aan mochten schuiven. Een gentleman en een sailorman. De sailorman bleek Graham te heten. Graham zie na een paar minuten dat hij mij eerder had gezien: 4 jaar geleden in Muiden ?! Of een goed geheugen of goede bluf, maar dat zou natuurlijk heel goed kunnen. Graham, een man van rond de 60 met een doorleefde kop, een niet al te schone baard en laten wij het maar niet over zijn nagels hebben. Maar, een goede en eerlijke blik in zijn ogen. Graham restaureert al 40 jaar traditionele schepen. Hij is nu met z’n 9de en laatste schip bezig. Niet in Woodbridge, want daar is het altijd veel te druk voor hem. Wij hebben een erg leuke avond met Graham en z’n vrienden (wij zaten uiteindelijk met z’n zessen aan tafel) gehad. Rond 21:00 uur terug naar de boot, want over een uurtje gaan wij proberen de drempel van de haven over te komen.
De havenmeester stond al gereed om ons over de drempel te helpen, want die had natuurlijk al lang gezien dat wij een paar centimeter tekort zouden komen. In mum van tijd hadden wij hem de val weer aangegeven waarna hij ons soepeltjes voldoende helling gaf om de drempel over te komen. Voor wij er erg in hadden waren wij al op zeg.
Graham had ons verteld dat wij zijn mooring wel mochten gebruiken. De enige mooring met “two balls on it” had hij gezegd. Aan de monding van de Martlesham Creek. Hier aangekomen bleek het al aardig donker te zijn geworden en aan de mooring van Graham lag al een ander schip. Even verder gelukkig nog een vrije mooring gevonden, waar wij ons snel aan vast hebben geknoopt. Nog een borrel en dan snel naar bed, want morgen willen wij op tijd door. Het is 11:00 uur hoog water en dan willen wij eigenlijk voor de monding van de Ore liggen.

Dag 9: zondag 19 juli - Deben River (mooring) - Ore (mooring)
9:00 -> 12:30 (3,5 uur) – 19,9 NM (17,7 GPS)
Als wij wakker worden kijken wij op de klok en zien tot onze schrik dat het al 8:45 uur is. Dat wordt opschieten als wij nog om 11:00 uur voor de monding van de Ore willen liggen. Terwijl wij ons aankleden en de spullen op order brengen zetten wij nog even wat water voor de thee op. Hettie maakt tijdens het varen een paar boterhammen klaar voor het ontbijt en wij zijn op pad. Het meest kunnen wij heerlijk zeilend de Deben af, een enkele keer moet even de motor bij omdat het nu eenmaal lastig vaart tegen de wind in op een smalle ondiepe rivier.
Vlak bij de monding van de Deben denk ik nog even slim te zijn een tussen de schepen door een stukje af te snijden, totdat het mij opvalt dat er even later alleen maar kleine scheepjes aan de mooring liggen. Ja hoor, niet handig van mij om het hoofdvaarwater niet te blijven volgen. Op weg terug naar het hoofdvaarwater tikken wij prompt heel even de grond aan. Niet meer doen dus!
De Deben uit hebben wij al eens 2 uur voor hoog water gedaan, dus nu moet het ook weer goed gaan. Het is inmiddels 11 uur en dus hoogwater.Het plezierige van de plotter is dat de track van de invaart er nog in staat, dus daar is het dan makkelijk op varen. Alles gaat goed, maar het blijft een spannende bezigheid.
De wind steekt op en er staat inmiddels een forse zuidwesten, kracht 5. Hierdoor schieten wij lekken op naar de monding van de Ore. Het is inmiddels weer afnemend tij en dat is met ondiep water niet ideaal. Even voor half 12 laten wij vlak voor de Oxley het grootzeil zakken en varen enigszins gespannen op het fokje door, de dieptemeter en de golven nauwlettend in de gaten houdende. Volgens de gegeven is deze monding wat dieper dan die van de Deben en dat blijkt uiteindelijk ook zo te zijn. Waar wij bij de Deben tot 30 centimer water onder de kiel hielden, kwamen wij hier niet onder de 80 centimer uit.
Bij het binnenlopen zagen wij aan stuurboord kant verdachte golven, nog eens kijken en nog eens kijken, maar alles gaat goed. Bij die golfjes zat wel degelijk een bank, die wij op maar enkele meters passeerden.
Op het fokje een mooie tocht over de Ore gehad en bij Orford een visitors mooring gevonden. Eenmaal aan de mooring een lekker vers en warm broodje zalm genomen en dit verslag geschreven. Wat is dit toch een heerlijk leventje!
Daarna het bijbootje genomen om in Orford even aan land te gaan. Er stond een behoorlijke wind en Hettie vond het best spannend in het bootje. Voor de zekerheid maar een reddingsvest aangetrokken. Het bijbootje aan de binnenkant van een steiger vastgelegd en de havenmeester 8 pound betaald voor de mooring.
Daarna naar het Orford Castle gelopen waar wij een audio-tour genomen waardoor wij een goed beeld kregen van alle details van het kasteel dat uit de 11de eeuw dateert, gebouwd door Henry the first. Vanuit het kasteel natuurlijk ook wat foto’s genomen van de boot die nog steeds vast aan de mooring lag;  gelukkig maar!
Nog even een English Tea genomen en terug naar de boot. Het bijbootje bleek inmiddels in de modder te liggen, dus moesten wij deze over de steiger naar de andere kant trekken. Hierbij bleek het reddingsvest wat in de resten van wat buiswater terecht te komen en je raadt het al: nat geworden en met een grote knal weer een reddingsvest dat onnodig afgaat. Wel een koddig gezicht hoor.
Terug op de Why Not geweldig genoten van het zicht op het waddengebied van de oevers van de Ore. Het wordt inmiddeels langzaam vloed en de Why Not draait dus langzaam in de richting van de vloedstroom mee. Kunnen wij ons een groter genot voorstellen dan de rust en uitzicht van deze plek?
Opvallend weinig toeristen trouwens. Wij zijn hier nu een hele dag en hebben amper schepen voorbij zien komen. Al helemaal geen nederlanders, wat ons trouwens erg verbaast. De havenmeester sprak ons al aan met “are you from the Dutch boat”, wat voldoende zegt.
Straks lekker aan boord eten, morgen door naar Aldeburgh.

Dag 10: maandag 20 juli - Orford (mooring) - Aldeburgh (mooring)
10:00 -> 12:45 (2,7 uur) – 9,0 NM (9,8 GPS)
Het is verrassend hoe weinig passanten langs komen; eigenlijk helemaal niet. Je zou verwachten dat dit prachtige gebied veel watersporters trekt, maar het lijkt wel of wij de enige zijn die aan een visitors mooring hangen. Er passeren ook bijna geen andere schepen. Heel rustig dus.
Vanochtend na het ontbijt zijn wij stroom afwaarts gegaan richting Aldeburgh. Daar aangekomen besloten wij eerst nog wat verder de Ore op te varen, want wij waren toch nog vroeg. Een mijl of 2-3 voorbij Aldeburgh houden wij minder dan een meter onder de kiel over en besloten wij weer rechtsonkeer te maken naar een mooring bij Aldeburgh. Bij Aldeburgh zit een zeilschool en het is erg druk met kleine bootjes die tussen de schepen die aan de moorings liggen door varen. Een leuk gezicht.
De visitorsmooring konden wij niet zo snel vinden en daarom maar even een andere vrije mooring gepakt. Ik ben even met het bijbootje naar de zeilschool gevaren om eens te informeren hoe het met die moorings zit en of er ook ergens diesel te krijgen is. De buurman kan ons zowel aan een mooring helpen als aan diesel.
Voor veel geld hebben wij 17 liter rode diesel getankt, maar dit is eigenlijk voor het eerst dat ik eens kan zien hoewel brandstof de motor verbruikt. Wij hebben deze vakantie in totaal 16 uur gemotord en daarvoor dus 17 liter brandstof gebruikt. De mooring maar vast betaald, want anders worden wij morgen om 8 uur gewekt.
Met het bijbootje weer naar de kant gegaan om Aldeburgh eens te bekennen. Een relatief druk toeristenstadje waar wij op een gegeven moment een zeer lange rij mensen zien staan. Het blijkt de rij te zijn voor de Aldeburgh Fish&Chips. Het heeft veel weg van de rijen mensen die altijd bij de Hoop in Blaricum op zoek zijn naar het beste ijs. Wij besloten toch maar aan te sluiten, omdat wij inmiddels best wat trek hadden gekregen.
Een behoorlijk vette hap, maar wel grappig te zien dat heel Aldeburgh met eenzelfde zak patat rond loopt.
Nog wat rondgelopen langs het grindstrand en in de “White Hart”, een pub, maar even schuilen voor een lekkere plensbui.
Daarna weer op zoek naar het bootje, die natuurlijk weer midden in de modder lag. Ik ben op blote voeten in het bootje geklommen en heb Hettie even later bij de zeilschool in laten stappen. Lekker roeiend met het stroompje mee terug naar de boot. De buitenkant nog even schoongemaakt, want de waterlijn was in Woodbridge aardig smerig geworden.
Weer een mooie dag in een gebied wat ons erg goed bevalt.

Dag 11 - dinsdag 21 juli 2009 – Aldeburgh (Ore) - Shotley
9:45 -> 14:15 (4,5hr) - 28,2 NM (GPS 21,8 !)
Na een lekker ontbijt op weg naar de monding van de Ore. Wij willen ruim voor hoog water aan de monding zijn zodat wij misschien nog wat stroom mee kunnen krijgen richting Harwich. Doel van de reis is Shotley, de haven aan de monding van de rivieren Orwell en Stour. Wij hebben nu 3 dagen aan een mooring gelegen en de accu begint nu regelmatig aan te geven wat lading nodig te hebben. Een beetje motoren is blijkbaar niet voldoende. Gelukkig zijn er weinig mensen om ons heen, want wij kunnen inmiddels ook wel een goede douchebeurt gebruiken, maar vanmiddag kunnen wij waarschijnlijk weer eens onder een douche.
Wij hebben geluk met de wind; een windje 4-5 uit het zuidoosten, zodat wij de Ore helemaal bezeild hebben. Hier en daar wel wat kruisen, maar dat kan dan ook net.
Wij vertrekken in vol ornaat met wat lichte regen, maar het klaart zo nu en dan ook wel weer op. Een heerlijke tocht over de Ore, nu eens boven het vogeleiland “Havergate” om. Ondanks de straffe stroom tegen (het moet immers nog hoog water worden)  wordt het een heerlijke tocht over de prachtige rivier Ore. Iets minder dan een uur voor hoog water komen wij bij de monding; prima getimed dus. Wij hebben de monding natuurlijk al gehad en het weer is ook niet echt woest, maar enigszins spannend blijft het toch.

In de monding zelf hebben wij ruim 4½ knoop stroom tegen, dus wij hebben alle tijd om van het uitzicht te genieten ;-)
 

Als je vanaf de marker op land naar de eerste groene kijkt, zie je in deze lijn nog wel degelijk een bank liggen. Deze zijn toch wel goed te zien dankzij de golfslag. Iets meer aan de kust blijven is het devies. Het gaat allemaal prima, minimaal hebben wij 90 centimer onder kiel.
Vanaf hier is Harwich al goed te zien. Het is maar een klein stukje varen, zo’n mijl of 6. Met een knik in de schoot varen wij met ruim 7 knopen door het water naar Harwich. Er blijft over grond maar 5-6 knopen over, maar dat mag de pret niet drukken, want het is uiteindelijk toch lekker weer geworden.
Vlak voor de oversteek bij Harwich laten wij een groot schip van Boskalis eerst even voorlangs gaan, voordat wij de geul oversteken. Al zeilend, bijna voor de wind, gaan wij richting Shotley. Wij melden ons netjes op kanaal 80 en krijgen na even wachten groen licht. In de pilot staat dat het in het sluisje erg onrustig liggen is, maar het valt ons alles mee. Er zijn zelfs drijvende banden waar je tegenaan ligt. Wij moesten ongeveer een halve meter omhoog en dat ging wel echt heel erg rap. Voordat je er erg in hebt, is het gebeurd. Heel vriendelijk komt de havenmeester naar je toe met een tekening van de haven en legt uit waar alles te vinden is. Een stekker voor de electra (in engeland zijn de blauwe stekkers net even iets groter dan die wij zijn gewend) en een box nummer wordt ons door hem overhandigd.
Het blijkt een veel te kleine box te zijn waarbij het schip tot midscheeps aan de vingersteiger ligt. Erg lastig is om goed vast te leggen en tot overmaat van ramp raken wij de aluminium trap op de kop van de steiger waardoor de boeg licht krasjes oploopt. Da’s echt balen, maar “part of the game”, zullen we maar zeggen.
Een dag lang tegen stroom op gevaren, maar wel een heerlijke zeildag. De soep en sausijzenbroodjes smaken heerlijk!
Drie dagen niet gedouched en dan is het wel lekker even op te frissen. Katen ze hier in de haven nu ligbadeb te hebben! Dus lekker opfrissen in het ligbad en ik kan er weer even tegen.
Daarna het “stadje” ingelopen, maar dat blijkt een vergane glorie te zijn. Geen winkels en een enkele pub, waar wij dan ook iets gedronken en gegeten hebben. Was wel lekker, maar geen culinair hoogstandje. Nee, tot op heden wint Woodbridge het op alle fronten: een leuke haven in een mooi gebied en zeker een leuk stadje met een geweldige pub, de Anchor.
Op de haven nog een kopje koffie gedronken en daarna nog wat klusjes aan de boot gedaan. De opgelopen krasjes zijn al bijna niet meer te zien ;-) Wij hebben er zin in om morgen de river Orwell op te varen.

Dag 12 - woensdag 22 juli 2009 – Shotley - Ipswich
10:45 -> 13:45 (3 hr) - 9,6 NM (GPS 9,8)
Vandaag maar eens uitgeslapen, het was na 9 uur NL tijd (8 uur UK tijd) dat wij ons bed uit kwamen. Kopje thee zetten, broodjes bakken en en heerlijke douche genomen. Na het ontbijt op ons gemakje richting Ipswich. Het blijkt behoorlijk hard te waaien: windje ZZW 5-6 met een enkele uitschieter naar 7. Alleen op de high aspect ging het lekker hard en wij hebben het stroompje ook mee. De temperatuur is prima, ruim boven de 20° en het zonnetje laat zich veelvuldig zien. Wij zitten dus heerlijk in korte broek, shirtje en een reddingsvest aan boord te genieten van de rivier die na Harwich weer erg mooi is geworden.
Vlak voor Ipswich onder de brug door, gaat “net” want deze is maar een meter of 40 hoog en daarna melden via de marifoon op 68 dat wij graag door de sluis naar binnen willen. Loopt allemaal vlotjes, mede omdat het hoog water is en de sluis daarom niet geschud wordt; deze staat gewoon open.
Midden in Ipswich liggen wij prima in de haven. Wij hebben onszelf getrac teerd op een overheerlijke lunch in de Bistro on the Quay (een aanrader) en zijn daarna de stad in geweest. Er zijn prachtige gebouwen te vinden in Ipswich en het is er gezellig druk. Daarna nog een wandeling gemaakt in het prachtige en uitgestrekte Christchurch Park; een “must-go” plek als je naar Ipswich gaat.

 

 

 

 

 

Vanavond in een pub, de Lord Nelson, gegeten. Een overheerlijke en goed gevulde hacheé met groeten, die precies goed waren gekookt. Als wij terug denken dat wij 30 jaar geleden onze eerste vakantie in Engeland hadden, weten wij zeker dat wij in die tijd niet zo lekker hebben gegeten als wij deze vakantie doen. Het is misschien ook zo dat je gewoon in de lokale pub tegenwoordig een goeie maaltijd krijgt, dat is wat de engelsen trouwens ook aanbevelen: pub-food. Meestal zijn wij rond de 30 pound kwijt voor een goede maaltijd in de pub.
Tot op heden hebben wij Woodbridge en Ipswich bovenaan ons lijstje staan van plekken om nog eens terug te komen en daarmee willen wij de andere mooie plekjes niets tekort mee doen hoor.
Wij hebben nog even overwogen om wat langer in Ipswich te blijven, maar het tij maakt het ons niet gemakkelijk. We willen met afnemend tij de Orwell af richting Harwich en met opkomend tij de Walton Backwaters opvaren. Morgen is het rond half 7 hoog water in Harwich (‘s morgens en ‘s avonds dus) en het vanaf Ipswich ruim 2 uur varen. ‘s Morgens is het ons te vroeg en ‘s avonds wordt het de komende dagen natuurlijk steeds later en lopen wij het risico in het donker bij de Backwaters aan te komen: niet echt een optie voor ons. Dus het plan is morgen rond 16 uur te vertrekken, met hoog water bij Harwich aan te komen en dan met opkomend tij de Backwater op te varen. Daar krijgen we nog wel met een ondiepte te maken, iets dat wij sowieso graag met opkomend tij doen. We’ll see who it goes.
‘s Avonds hebben wij heerlijk gegeten in de pub, Lord Nelson aan de Forestreet.

Dag 13: donderdag 23 juli - Ipswich - Levington (Suffolk Yacht Harbour)
15:50 -> 17:20 (1,5 uur) – 5,9 NM (6,7 GPS)
Vanochtend eerst maar even wat vers brood en wat kleine boodschappen gedaan in Ipswich. Toch wel makkelijk zo dicht bij een stadscentrum te liggen. Nog even gedouched in op zich heerlijke douches, maar wel met glazen deuren, dus echt veel privacy is er niet. Wij hebben besloten om vanmiddag met afnemend tij de Orwell vast een stuk af te varen. Morgen willen wij ruim voor hoog water Walton Backwaters opvaren, want daar lijkt een ondiepte te liggen die wij in elk geval met opkomend tij willen nemen. Daarmee nemen wij voor lief dat wij de Orwell morgen tegen de stroom in af zullen varen. Als het morgen net zo’n lekker weer is als vandaag, is dat ook niet echt een straf.
Wij hebben vandaag dus nog even tijd, het is pas rond 15 uur hoogwater in Ipswich. Gisteren hebben wij het museum in het park gemist en dat wilden wij nu eerst goed maken. Voordat wij op pad gingen eerst maar even een reservering voor de lunch gedaan bij Bistro on the Quay, want de lunch van gisteren is ons erg goed bevallen en echt duur is het niet: minder dan 25 pound voor heerlijk eten en drinken met z’n tweetjes.
Daarna doorgelopen naar het Christchurch Park waar wij het huis, eigenlijk meer een kasteel, hebben bezocht waar sinds 1100 en nog wat (!) de rijken der aarde hebben gewoond. Blij dat wij hier nog even naar terug zijn gegaan, want indrukwekkend is het zeker. En wat is er nog veel bewaard gebleven uit al die jaren. Heel veel foto’s genomen waarvan er hier een aantal terug te vinden zijn.
Na de (overheerlijke) lunch gaan wij op pad, de Orwell af. Het is nog steeds heerlijk weer en met korte broek, een shirt en een reddingsvest genieten wij van de toch over de Orwell. Alles is gelukkig (net) bezeild, wij hoeven maar een keer een korte slag te maken.
Tot op heden zijn Woodbridge, Orford en Ipswich voor ons de leukste plekken geweest, waarbij Ipswich het voordeel heeft dat er erg veel te zien is.
Bij de Suffolk marina aangekomen roepen wij twee maal op op kanaal 80, maar krijgen geen reactie. Voorzichtig naar binnen lopen maar, want helemaal zeker van de diepte zijn wij niet. Tijdens het binnenlopen wordt de Why Not toch aangeroepen door de marina en krijgen wij een plekje aangewezen: Kilo 318 en een diepgang van 2 meter is geen probleem. Het blijkt een grote haven te zijn en K318 is een plekje aan een langsteiger. In de omgeving is niets te bekennen, maar op de haven zelf is wel van alles te krijgen. Een zeilmakerij en verschillende bedrijven als electronics en motoren zijn op de haven te vinden.
Als wij terug lopen naar de boot begint het behoorlijk te regenen en daarna komen nog een paar pittige buien over. Wij hebben tot op heden prachtig weer gehad en dan is zo’n buitje niet zo erg.

Dag 14: vrijdag 24 juli - Levington - Walton (Titchmarsh Marina)
12:30 -> 15:30 (3,0 uur) – 14,4 NM
Vanochtend weer een lekkere douche gehad. Het sanitair en de douches zijn in alle havens die wij tot op heden gehad prima in orde en nergens geknoei met muntjes; gewoon gratis een comfortable douche. In Levington is niet veel (eigenlijk niets) te doen, maar wel een aantal maritieme bedrijven en een watersportwinkel, waar wij een gasfles hebben geruild voor een volle, zodat wij deze vakantie in ieder geval niet mis kunnen grijpen als de volle flas deze vakantie nog leeg mocht raken.
Het weer ziet er goed uit, het zonnetje laat zich veelvuldig zien, maar er dreigen vanuit het zuidwesten wel vervelende wolken onze kant op te komen. Er staat ook een stevige bries. Doel voor vandaag in Tichmarsh Marina bij Walton Backwaters. De ingang lijkt voor ons diep genoeg te zijn, zeker met hoogwater (wij hebben nog springtij ook), maar dan willen wij daar wel weer graag met opkomend tij zijn. Consequentie is dat wij op de Orwell stroom tegen zullen hebben.
Als wij de haven verlaten komt er net een groot containerschip uit Ipswich vandaan richting zee. Deze maar even voor laten gaan lijkt ons verstandig ;-) Het waait een stevige 5 dus een rifje in het grootzeil en de zeiltjes opzetten. Wij varen de hele vakantie al met de high aspect op en dat bevalt eigenlijk erg goed. Ondanks de stroom tegen, lopen we lekker en blijven we de catamaran ruimschoots de baas, mede doordat wij veel hoger kunnen lopen natuurlijk. In mum van tijd passeren wij Harwich en moeten wij om een schip van Boskalis heen, die daar op zeer lage snelheid lijkt te dreggen of zo. De lucht die op ons af komt wordt steeds dreigender, maar het lijkt erop dat de meeste regen net achter ons lnags zal gaan. Toch maar even de regenjas aandoen, zodat ik nu met een korte broek en t-shirt en een dikke regenjas aan boord zit. (Ja, en uiteraard met reddingsvest). Het gaat steeds harder waaien met uitschieters naar 7, tijd om de high aspect maar binnen te draaien.
Met een paar slagen en waakzaam voor de ondieptes komen wij bij de Pye End en varen de betonde geul in. Recht tegen de wind in, dus helaas de zeilen laten zakken. Voorzichtig het hoekje om de Walton Channel in en richting marina. Het blijkt een zeer grote marina te zijn waar wij op K55 een plekje krijgen.
Even later raken wij in gesprek met een engelsman die naast ons ligt en  graag bereid is ons te helpen met de verdere planning van onze reis. Even later begint het weer te regenen en nodigen wij hem, samen met zijn vrouw, de planning binnen voort te zetten onder het genot van een drankje. Het wordt een gezeligge middag en ze nemen ons even later met de auto mee om Walton te laten zien. Om te lopen zou het voor ons net even te ver zijn geweest, dus kwam ons dat erg goed uit. Walton blijkt een badplaats te zijn, bijzonder populair bij de gepensioneerden. In de pub nog een biertje met elkaar gedronken en ‘s avonds in het restaurant van de marina met z’n viertjes gegeten. Na een laatste afzakkertje bij Ken en Allison aan boord waar Ken ons ervan probeerde te overtuigen toch zeker naar Maldon te gaan. Even voor hoog water heen, met de dinky naar het stadje en op tijd weer terug voordat het water laag wordt. Op de kaart kijkende; een zeer smal en erg ondiep stroompje richting Maldon, durven wij dat zeer waarschijnlijk niet aan. Het alternatief is om naar Burnham-on-Crounch te gaan, wat waarschijnlijk zal gebeuren. Het werd een gezellige avond en we zochten pas om 12 uur (NL tijd;-) onze hut op. Een bijzonder leuke ontmoeting met twee erg leuke mensen.

Dag 15: zaterdag 25 juli - Walton - Burnham on Crouch
11:15 -> 20:00 (8,7 uur) – 45,7 NM (38,8 GPS !!)
Om kwart over elf gingen de trossen weer los. Om 10 uur was het laag water en nu zou er voldoende water moeten staan om te kunnen vertrekken. Ken liet zich nog even zien en hielp ons op weg, met zijn aanwijzingen van gisterenavond moet het alleemal vlekkeloos verlopen. “You’ll have enough water by now” riep hij ons nog na en hij zou gelijk krijgen. Alleen bij Island Point hadden wij slechts 60 cm water onder de kiel, maar verder hielden wij overal ruim voldoende water onder de kiel.
De wind was zuid 2-4 dus een mooie gelegenheid om voor de eerste keer deze vakantie de genaker maar eens op te zetten. Tot aan de rechte toren onder Walton ging het goed, totdat de wind van het ene op de andere moment draaide naar ZW. De genaker (droog) naar binnen gehaald en verder op de high aspect. Met een lekker lopend windje 4-5 liep het heerlijk. Alle andere schepen, want het was ineens erg druk geworden, lieten wij achter ons. Nu een keuze maken waar wij de Gunfleet Sand over kunnen steken. Er staat een windmolenpark in aanbouw bovenop en wij zullen daar toch tussendoor moeten? Zo gezegd, zo gedaan, maar dat gaat natuurlijk niet zomaar. Wij zagen een werkschip al onze kant opkomen, geen sjoege op de marifoon, maar wel duidelijk gebarend dat wij terug moesten. Maar waar moeten we de Gunfleet Sand bank dan oversteken? Al snel zagen wij op de kaart een tweede mogelijkheid: bij de Walleet Splitway moest met hoogwater ook voldoende water staan om over te kunnen steken en dat lukte ook ruimschoots. Voorzichtig konden wij zlefs afsteken over een gebied dan met laagwater droog zou vallen: het voordeel van springtij.
Het liep allemaal lekker richting de monding van de Crouch, wel stroom tegen, maar met een lekker windje uit ZZO. Even later werd de stroom heftig, tot 3 knopen en draaide de wind naar ZW. Dat hield in dat we stroom en wind tegen hadden en dat schiet niet echt op. Toch maar even een kwartiertje de motor aangehad totdat wij weer op zeil verder konden. Leuk als je dan de schepen die op de motor varen wel weer voorbij gaat ;-)
De stroom blijft ruim 3 knopen tegen staan, maar in de binnenbocht ruim een halve knoop minder. Heel veel moorings liggen er voor Burnham on Crouch, maar wij besloten toch de marina maar in te gaan.
‘s Avonds in de Schip Inn gegeten, die was ons aangeraden door Ken, en het was inderdaad de moeite waard.
Het was een stralende dag!

Dag 16: zondag 26 juli - Burnham
Gisteren hebben wij een heerlijke, maar ook lange zieldag gehad en omdat de volgende bestemming, Meday aan de zuidkant van de monding van de Thames, ook niet naast de deur ligt, hebben wij besloten vandaag maar eens een rustig dagje te hebben. Wij hebben dus voor 2 nachten in Burnham betaald en gaan pas morgen weer verder. Daar komt bij dat ik een knallende kiespijn heb gekregen en nog niet zeker weet of ik hier naar een tandarts zal gaan of niet.
Gisterenavond hebben wij gegeten in de Ship Inn en dat is ons weer goed bevallen. Ik had echt trek en ben daarom maar eens voor het vlees gegaan: een mixed grill. “Dat krijg ik nooit op” dacht ik even, maar het is ook xzonde om dat lekkere eten te laten liggen ;-)
Vandaag dus rustig aan gedaan. De bakskist aan stuurboord maar eens uitgemest en weer eens op zoek gegaan naar het digitale die ergens te vinden moet zijn, maar waarvan ik nog steeds niet weet waar deze is gemonteerd. De electronica is niet echt overzichtelijk geinstalleerd. Een aantal kabelbomen onderdeks maar eens goed vastgezet en dat soort klusjes uitgevoerd.
‘s Middags nog naar het stadje geweest en wat gezien van de demonstraties van de hulpdiensten die vandaag een soort open dag hebben georganiseerd en waar veel mensen op af zijn gekomen. Een lekker relaxed dagje dus en vanavond voor de verandering maar eens aan boord eten.

Dag 17: maandag 27 juli - Burnham on Crouch - Gullingham
9:30 -> 16:30 (7,0 uur) – 42,7 NM (46,9 GPS !!)
Vanochtend werden wij wakker met regen en een grijze trieste wereld. Het leek er niet op dat deze regen nog op zou houden, dus geen moeilijke keuze wat betreft de kleding; vol in de pakken dus.
Toen wij om half tien de haven uit gingen stond er maar een zeer matig windje, dus toch maar even de motor bij hounden want we hebben een lange tocht voor de boeg en willen rond laag water aan de monding van de Crounch zijn om alle stroom eens een keertje mee te krijgen. Na een minuut of vijftien trok de wind wat aan en hebben wij de motor uit gezet. Een wat kleiner schip was voor ons geen partij, die waren wij al snel voorbij, een groter schip voor ons lieten wij wat later de spiegel zien. Met een ruime wind in de rug en een lekker stroompje mee ging het snel de Crounch af. Om half twaalf lagen wij bij de “keerton”, de South Whitaker, precies op het tijdstip dat het tij keerde. Richting de Thames monding hadden wij dus weer de stroom mee. Dat hadden wij deze vakantie nog niet zo veel meegemaakt. Het liep allemaal erg voorspoedig, we bleven maar ruim boven de 6 knopen door het water lopen, maar meestal 7. Op de zandplaten rond de monding van de Crounch hebben wij een aantal zeehonden gezien, ook in het water, nieuwsgierig hun kopje boven water houdend om te kijken wie er nu weer langs kwamen.
De oversteek bij de Thames was rustig, maar 2 grote schepen waar wij iets rekening mee moesten houden. Hier zagen wij ook de lucht langzaam breken en zagen wij zowaar blauwe stukken lucht aan de horizon verschijnen. Tot dan hadden wij alleen maar miezerige regen uit de hemel zien komen.
Bij Sheerness de rivier de Medway al kruisend opgevaren. Kruisen met de stroom mee is toch veel leuker dan tegen de stroom in zoals wij bij op weg naar Burnham op de Crounch te lang hadden gedaan. De Medway verder helemaal zeilend kunnen doen, was wel even wat werk met meer dan 20 slagen. Het inmiddels mooie weer en de stroom mee maken dat echter niet tot een straf om te doen.
Via kanaal 80 nog even gemeld bij Gullingham Marina, waarna wij groen kreeg om het sluisje in te varen en daarna de marina in. Heel even voelde wij ons weer in Denemarken toen bleek dat wij een plek kregen waarbij de palen een meter of 6 achter de boot staan. Met het bijbootje maar wat extra lange lijnen gekruist bevestigd en lekker genieten van een broodje warme worst!
Ook hier weer zeer verrast dat wij ogenschijnlijk de enige gasten zijn van de marina, maar wel lekker hoor om nooit te hoeven wachten voor toilet of douche.
In het begin van de avond nog even een rondje gelopen. De havenmeester had aangegeven dat het restaurant op de haven gesloten was, maar dat wij in de Pub, the Shipp Inn, wel terecht konden. Deze pub wel gevonden en alleen wat gedronken, maar het leek ons niet de meest ideale plek om iets te eten. Dan toch maar terug om aan boord de kaasfondue soldaat te maken.

Dag 18: dinsdag 28 juli - Gullingham - Queenborough
15:10 -> 16:40 (1,5 uur) – 9,8 NM (8,2 GPS)
Gisteren een SMS van Wim en Marina ontvangen. Ze liggen met hun splinternieuwe Grand Cru, een Dufour 34, in Ramsagte. Het lijkt ons leuk elkaar even te ontmoeten, niet alleen gezellig, maar wij hebben de Grand Cru ook nog niet gezien en zijn erg benieuwd.  Het idee is dat wij naar Queenborough varen en dat Wim en Marina daar ook naartoe komen. Voor ons straks een stukje korter naar Ramsgate, en voor hun onderweg richting Londen. Wij gaan dan morgen met de trien vanuit Queenborough een dagje Londen in.
Net even iets te laat meldde wij ons bij de lock van de marina, waardoor wij te weining water hadden om er uit te komen. Dan het lage water maar even afwachten. De tijd gevuld door in de shop nog even rond te neuzen en een rubber voor het toilet gehaald. Het toilet ruikt de laatste tijd steeds meer en de verwachting is dat het rubber die ervoor zorgt dat de vuiligheid weer terug komt niet helemaal meer sluit. Bij vervanging bleek dit inderdaad het geval. De rest van de rubbers goed schoon gemaakt en hier en daar wat vaseline erop, en het loopt weer als een zonnetje.
Gisteren wat last gehad met het tweede rif, dit ook nog even gerepareerd. En omdat wij toch alle tijd hadden, en omdat wij vannacht in Queenborough waarschijnlijk geen douches hebben, ook maar even een lekkere douche genomen. Na de lunch was het water inmiddels voldoende gestegen om de marina uit te kunnen. Nadeel is nu wel dat wij vol tegen de stroom in moeten zeilen.
Er staat echter een stevige ZZW wind 5-6 die ruim invalt, dus ondanks 1-2 knopen stroom tegen, lopen wij nog 6 knopen op de GPS. Vlak nadat het grootzeil was gehesen kwam deze met een nog snellere vaart weer naar beneden. Het blijkt dat het schroefje van de klem was losgeraakt. Een euvel dat ik wel kende van de oude val. Nadat eerder het oog van de val was gebroken, heb ik deze oude klem erop gezet en er nooit meer bij nagedacht, dat dit euvel bestond. Op zich niet echt een probleem, zolang je voor het ijzen maar even controleert. Dom en ik zal dus weer naar boven moeten om er een nieuwe val in te krijgen.
Bij Queenborough is het even vechten om de pikhaak weer terug te krijgen uit het oog van de mooring. De lijn, de behoorlijk strak staat van de sterke stroom en harde wind, klemt de pikhaak in het oog van de mooring. Met wat creativiteit lukte het echter de pikhaak weer ongeschonden aan boord te nemen.
Hier heb ik ook alvast een tweede lijn met de reserveval naar boven getrokken. Nu hoef ik boven alleen deze lijn nog door het andere blok heen zien te krijgen.
Met een ontstuimig zeetje zijn we met het bijbootje naar de steiger gegaan, waarna je over een brug van zeker 100 meter met droge voeten naar de kant kunt komen. Hier staat een draaihek waar je wel mee uit kunt, maar om terug te komen moet je in een van de pubs een muntje kopen. Slimme jongens daar in Queenborough; eerst 9 pound voor een stuk beton per nacht vragen en dan ieder keer dat je naar het stadje wilt en weer terug 50p per persoon. Ach, we hebben vakantie en het erg naar ons zin.
‘s Avonds hebben wij lekker gegeten in de Flying Dutchman.
Inmiddels van Wim en Marina begrepen dat ze morgen de kant van Queenborough opkomen; dat lijkt ons erg gezellig en wij zijn natuurlijk reuze benieuwd naar de Grand Cru.

Dag 19: woensdag 29 juli - Queenborough
Vandaag gaan wij met de trein een dagje naar Londen. Het idee was om de trein van 9:55 uur (NL tijd!) te nemen, maar omdat wij vroeg wakker werden, zaten wij in de trein van 8:47.
Natuurlijk eerst met het bootje naar de kant varen. De reddingsvesten met het bootje aan de steiger vastgemaakt. Natuurlijk een plastic zak meegenomen om de reddingsvesten watervrij te houden (ja, wij leren ook).
In de trein wilden wij het kaartje kopen naar Londen. De conducteur, zoals alle engelsen erg behulpzaam, gaf aan dat wij op dit tijdstip van de dag erg veel duurder uit zouden zijn om naar Londen te gaan. Als wij een uurtje in Sittingbourne zounden wachten (ipv de 8 minuten) zou ons dat meer dan het dubbele schelen. Na 10 uur aankomen in Londen betekent geen ruim 80 pound voor het treinkaartje, maar 32 pound. Dus wij zijn ‘s morgens Sittingbourne in geweest, zo zie je nog eens wat van Engeland.
Om kart over tien komen wij dan aan in Victoria station, wat uiteindelijk midden in het centrum blijkt te zijn.
Wij zijn eerst de Westminster Cathedral geweest, een erg grote kerk waar een kerkdienst werd gehouden voor een kleine honderd mensen. Even verderop de Westminster Abbey, die wij ,maar even hebben overgeslagen. 15 pound voor een uurtje leek ons niet gepast, dan moet je er echt minimaal een halve dag voor uittrekken. Volgende keer dus maar.
Op naar de Houses of Parlement, opvallend veel beveiliging met road blocks etc., Maar wat een fasicinerend gebouwencomplex is dat toch. Langs de Thames en de tuinen van de Houses of Parlement gelopen viel ons ook op onooglijke gele “bootjes” met toeristen die in de Thames bijna kopje onder dreigeden te gaan. Onverantoowrd vonden wij het. Even later zagen wij diezelfde “bootjes” over de weg rijden: amfibivoertuigen dus. Blijft nog steeds onverantwoord dit soort voertuigen in de hardstromende Thames!
Langs de Eye of Londen gelopen, een indrukwekkend groot en hoog reuzenrad met een wachtrij zoals je in de Efteling en Euro Disney bent gewend. Hierna volgt een gedeelte met allemaal straatartiesten; de ene wat leuker dan de ander.
Nadat we de Thames weer zijn overgestoken hebben wij in de pub een gelunched en daarna doorgelopen naar Travelquar Square. Hier zijn wij het de National Gallery ingegaan, niet wetende dat dit zo inmens groot is met wel 50 verschillende zalen en werken van de meest uiteenlopende schilders. Zeer indrukwekkend, en zeker een extra bezoek waard als wij meer tijd hebben dan een korte dag. Hierna door naar Piccadilly Circus en daarna naar via het park door naar Buckingham Palace. De traditionele wachters die zomers flauw vallen van de warmte zie je helaas niet meer, maar het is nog steeds leuk om te zien.
Inmiddels zat de dag er bijna op en waren onze voeten het inmiddels ook wel zat, dus besloten wij op de trein te stappen richting Queenborough.
Bij de baai aangekomen zagen wij een spiksplinter nieuwe Dufour 34 liggen en dat kon er natuurlijk maar eenje zijn. Met het bijbootje hebben wij daar dus maar snel een borrel gehaald. Er erg mooi schip met een mooie intimmering. Het is een modern schip maar wel traditioneel ingetimmerd en dat vinden wij wel mooi. Er waren de eerste week wel wat probleempjes naar voren gekomen, maar dat is inherrend aan een nieuw schip. Ja, echt een boot om trots op te zijn; de Grand Cru! Wij zijn benieuwd hoe de snelheid zich verhoudt met de Why Not, wat toch enigszins vergelijkbare schepen zijn.
Met z’n zessen erg gezellig gehad in de Flying Dutchman en in de bijbootjes weer terug naar de boot. Wie zal er het eerste zijn. Ondanks een minder sportive aktie, konden Tom en wij de race naar de boot winnen ;-) waar wij nog even de vakantie ervaringen met elkaar hebben uitgewisseld.
‘s Avonds de motor nog een uurtje laten draaien om stroom te draaien. De koelkast stond nog vol aan en dat trekt hij geen twee nachten aan een mooring. Moeten wij de volgende keer aan denken dat wij de koelkast wat lager zetten. (of natuurlijk een grotere accu kopen ;-)

Dag 20: donderdag 30 juli - Queenborough - Ramsgate
11:45 -> 16:30 (5,7 uur) – 39,9 NM (39,9 GPS)
Voordat we weg konden, wilde ik de val van het grootzeil eerst gerepareerd hebben. Wim boodt aan daar ‘s morgens “even” mee te helpen. Nou dat heeft hij geweten, want ik geloof dat wij daar uiteindelijk ruim 1,5 uur over hebben gedaan en ik moest tot twee maal toe de mast in naar het topje. (en dat met een zeer stevig windje ±5 bft)
Zonder in details te treden, het is gelukt; er zitten weer twee vallen in de top. Dank Wim!
De verwachting voor vandaag zijn: regen en zonneschijn met veel wind uit WZW ± 20+ knopen: een dikke 5 dus, maar wel ruim en wij zitten aan de hoge kant. Wij zijn dus maar in vol ornaar aan de reis begonnen en dat bleek achteraf een zeer goede keus te zijn. Heel veel wind gehad (tot 9 bft) en nog meer water is er uit de lucht komen vallen. En tussendoor, inderdaad heerlijke zonneschijn. Wij hadden ons nog maar net ingesmeerd met zonnecreme of er kwam weer een bui over ons heen. Jammer dat de wind wel erg ruim stond; bijna voor de wind, maar snel ging het wel. Het log kwam een aantal keer boven de 10 knopen uit. En dat vaak met alleen een grootzeil op, want de genua hadden wij regelmatig opgerold; stond toch maar te klapperen.
Met al die wind en ongelooflijke hoeveelheden water die nar beneden komen heeft de windmeter het blijkbaar erg lastig gekregen. Als de wind duidelijk boven de 6 knopen is, geeft de meter zo nu en dan 4 aan ?!
De tocht Queenborough is (als je in ieder geval niet over de bank dicht aan de kust wilt varen) naar Ramsgate is bijna 40 mijl. Het grappige was dat het log en de GPS voor het eerst eens evenveel aangaven.
De aanloop naar Ramsgate is leuker dan die van Lowerstoft. Voor het binnenlopen een aantal maal contact gehad met Port Control Ransgate op VHF 14, omdat er wat drukte was in de kom voor Ramsgate. Alles liep weer gesmeerd en al snel daarna konden wij genieten van een welverdiend (vinden wij zelf althans) borrel.
‘s Avonds heerlijk gegeten bij de lokale Italiaan (aan de kade, meer dan de moeite waard). Morgen naar Belgiê?

Dag 21: vrijdag 31 juli - Ramsgate - Oostende
8:15 -> 19:15 (11 uur) – 64,5 NM (59,2 GPS)
Hoogwater Dover is vanaochtend even voor 8 uur. Het beste tijdstip om naar België te vertrekken is rond 2 uur voor hoogwater Dover en dat deden de meeste nederlanders in Ramsgate dan ook. Toen wij om 7 uur opstonden warener al heel veel schepen uit de haven verdwenen (NL tijd, UK dus 6 uur!). Daar werden wij toch ook wat onrustig door, dus na een snelle hap, nog even de high aspect vervangen door de gewone genua en op pad. Ondanks de goede weersvoorspellingen in vol ornaat, want helemaal zeker waren wij niet dat het droog zou blijven.
Eenmaal buiten blijkt er gewoon geen wind te staan en blijkt de windmeter dus echt defect, hij draait gewoon helemaal niet. Zal er gisteren na alle storm en regen gewoon een smeerbeurtje nodig zijn? Moeten wij dus eigenlijk weer een keer de mast in terwijl ik nog spierpijn van de vorige twee heb.
De motor dus maar aan, de kegel in de achterstag gehangen en met grootzeil op weg op een vlak en kalm zeetje richting België.
Om half twaalf, een goede 2 mijl ten zuidwesten van de MDW en in de tweede shippinglane kan de motor dan toch uit want er is wat wind gekomen. De snelheid zakt dan wel naar 4 tot 5 knopen, maar dat nemen wij maar even voor lief. Erg lang duurt het niet, want rond 13:00 uur, moet de motor weer aan. Wij zijn de Sandettié zandbank dan ruim voorbij en liggen in de derde en laatste shipping lane, die trouwens helemaal leeg is en blijft.
Inmiddels is het weer steeds mooier geworden en staat het zonnetje inmiddels uitbundig te schijnen. Tijd voor een grote schoonmaak dus maar. De dekopbouw aan stuurboordkant is na een paar uurtjes helemaal schoon en in de Dulon gezet. Dat kan er dus weer een tijdje tegen.
Om kwart over drie wordt het nog even geprobeerd zonder motor, maar erg lang is dat niet. Vanaf lukt het wel wat de motorzeilen. Even zeven uur komen wij aan in Oostende. In de Royal North Sea YC is het een drukte van belang. Ze liggen tot 10 (!) dik, alle nederlanders gezellig bij elkaar. Aangezien wij daar echt geen zin in hadden, maar eens informeren op kanaal 14 of er achter de sluis bij Mercator nog een plek beschikbaar is. Dat is er wel, maar de sluis kan ivm de waterstand pas over een uurtje draaien. Wij willen nog ergens eten, maar dat moet nog net lukken.
Dat uurtje werd uiteindelijk ruim 1,5 uur; tegen acht uur verder wij geschud, nu alleen de laaste brug nog even door en dan kunnen wij snel wat te eten zoeken. Jammer alleen dat een van de vier slagbomen niet wil werken waardoor de brug niet open kan. “Wordt zo gerepareerd” werd ons gemeld. Uiteindelijk kunnen wij even na half negen verder naar de box. Snel aanleggen en kijken of er nog ergens wat te eten is.
Van twee minder vriendelijke bedienden krijgen we te horen dat wij alleen nog wat shagetti kunnen krijgen en daar gaan wij dus voor. Smaakt heerlijk met een Belgisch biertje trouwens ;-)

Dag 22: zaterdag 1 augustus - Oostende
Na de lange tocht van gisteren én omdat wij hebben besloten morgen maar direct door te gaan naar de oosterschelde, lassen wij voor vandaag een rustdagje Oostende in. Het weer is prachtig, wij liggen midden in het centrum, dus dat zal wel lukken.
Heel blij zijn wij dat wij besloten hebben in de Marcator Marina te gaan liggen. Het is een jachthaven in het centrum van Oostende, maar toch lekker rustig. En rustig aan hebben wij vandaag inderdaad gedaan. Ook even lekker wat nieuwe roorraadd aan boord genomen; de supermarkt, Del Haize, zit op minder dan 100 mtr lopen, dus ook dat kwam goed uit. Wat gepoetst, door de winkelstraat gelopen, de krant eens uitgebreid gelezen en dat soort dingen.
‘s Avonds hebben wij aan boord overheerlijke zeeuwse mosselen gegeten, nog even een lekker stuk gewandeld, langs de boulevard gelopen en lekker op tijd naar bed. Morgen willen wij vroeg weg. Vanaf 8 uur loopt het stroompje naar het noorden en daar willen wij eigenlijk volop van genieten. Wij hebben wij het plan opgevat om in een keer naar de Oosterschelde te varen, maar het kon ook wel eens Vlissingen worden. We’ll see.

Dag 23: zondag 2 augustus - Oostende - Colijnsplaat
8:00 -> 16:30 (8,5 uur) – 49,9 NM (47 GPS)
Het rustdagje in Oostende is ons erg goed bevallen, wij kunnen er vandaag weer tegen; een lange dag ligt voor ons. Het is tegen half acht als wij de trossen losgooien en voordat wij de laatste sluisdeur hebben gepasseerd is het net acht uur geweest. Binnen in de haven leek het windstil te zijn, maar buiten iets anders. Er staat een pittige WNW 5-6, met een knip in de schoot wordt dat  dus hard varen vandaag, en zo geschiedde. Het zal aan mijn berekeningen liggen, maar wij hebben weer stroom tegen, of liever gezegd: schuin tegen. Blijft onverlet dat wij niet onder de 7 knopen komen als we naar de snelheid door het water kijken, maar de GPS blijft over het algemeen steken op een ruime 6. Wij lopen de andere schepen wel langzaam voorbij en dat blijft wel leuk ;-)
Bij vertrek uit Oostende zaten wij weer vol in de pakken, want het regende behoorlijk door. De weersverwachting was echter goed, het zou vanuit het zuidwesten opklaren. Dat bleek ook te kloppen, maar het duurde tot zeker 11 uur voordat er een voorzichtig zonnetje doorbrak. Tegen de tijd dat wij bij de roompotsluis aankwamen, was het weer echt mooi geworden.
Wat een verschil voor en na de sluis! Daarvoor hadden wij behoorlijk wind, maar ook hoge golven van 1,5 tot 2 meter. Na de sluis op de Oosterschelde hebben wij de laatste 6-7 mijl naar Colijnsplaat gevaren alsof wij op de Loosdrechtse plassen zaten. Een heerlijk relaxed laatste zeiluurtje. De meeste schepen gaan vanuit de sluis direct richting Roompot Marina, maar die hebben dat laatste uurtje dus allemaal moeten missen.
Als wij in de box in alle rust liggen, weten wij weer waarom Colijnsplaat toch een van onze favoriete plekjes is. Wij genieten van een warm broodje zalm en een wit wijntje: wat hebben wij toch een zwaar leven ;-)

Dag 24: maandag 3 augustus - Colijnsplaat - Burghsluis
15:15 -> 16:30 (1,8 uur) – 9,8 NM (10,1 GPS)
Hoogwater is pas vanmiddag om 15:00 uur en vanaf dat moment loopt het stroompje mee richting Burghsluis. Wij hebben dus alle tijd om rustig aan te doen. Vanochtend eerst maar even wat verse spulletjes voor het ontbijt gekocht en op ons gemak van het ontbijt genieten. Het dorpje Colijnsplaat is maar heel klein met slechts 1300 inwoners. Door de gemoedelijkheid en vriendelijkheid een prima plek om te zijn. Jammer dat wij vandaag weer verder “moeten”.
Onderwerp van gesprek tijdens het ontbijt is toch de Fellowship 28 die Jos gaat kopen. De foto’s op internet zien er veel belovend uit en het lijkt erop dat Jos een goede deal heeft gemaakt. Wij zullen het zaterdag met eigen ogen ontdekken, maar vinden het nu al erg leuk voor hem.
In de marinashop van Colijnsplaat een nieuw harpje gekocht voor de val van het grootzeil, het harpje dat wij van Wim hebben geleend kan dus weer terug. Daarna de bakboordzijde van de opbouw gepoetst, deze glimt weer als nieuw. Wij hebben het poetssysteem nu te pakken: eerst schoonmaken met “de steen” (prachtproduct!) en daarna Dulon 1 en 2 erop. Daarmee blijft de boot toch het langst schoon en is makkelijk schoon te maken.
Ruim na drie uur vertrekken wij met het idee: “als Burghsluis vol ligt, komen wij weer lekker terug in Colijnsplaat”. Het is opkruisen in de geul naar Burghsluis met een blauw schip ruim voor ons en een Dehler op onze hielen. Onderweg haakt er nog een schip aan dat op zeil gaat en de motor uitdoet. Deze laatste lijkt op zoek te gaan naar een wedstrijdje en dat vinden wij nooit vervelend om aan te gaan. Het blauwe schip voor ons ligt wel op ruime afstand, maar lopen wij snel op. De Friendship (?) met de keflar zeiltjes blijft ons erg op de hielen zitten en dreigt ons zo nu en dan op te lopen. Even later lijken wij weer wat uit te lopen, maar het blijft een spannend wedstrijdje. De Dehler heeft inmiddels af moeten haken en het lijkt erop dat wij het blauwe schip voor ons niet meer in kunnen lopen. Een aantal keren iets beter anticiperen op windschiftingen zorgt er echter voor dat wij voor alle andere schepen al zeilend het kommetje bij Burghsluis ingaan. De zeiltje oprollen en laten zakken en via kanaal 31 een plekje vragen. Wij liggen in het hoekje van het kommetje 3 dik gestapeld, maar het lijkt ons wel wat. Het is trouwens een prachtige zonnige dag geworden, wat de kleine 10 mijl van Colijnsplaat naar Burghsluis (buiten het wedstrijdje) tot een groot genoegen heeft gemaakt.
Bij de palingboer een dikke paling voor onszelf gehaald en ook wat voor om mee naar huis te nemen. De dikke paling gaat voor de helft op de toastjes en wij kunnen de discipline opbrengen de andere helft weer in de koelkast te leggen: voor morgen dus ;-)
‘s Avonds was het de bedoeling aan boord te eten, maar dateten kan moregn ook. Komt goed uit, want de sliptongetjes waren niet te versmaden;-)
Tijdens het wandelingetje langs de dijk zien wij een of meerdere bruinvissen, relatief dicht onder de kust een groot aantal keren boven water komen. Steeds meer mensen merken de bruinvissen op en uiteindelijk worden er meerdere fotocamera’s gebruikt om de bruinvissen op de gevoelige plaat te krijgen. Blijft toch heel leuk om te zien.
Naast Colinsplaat, schrijven wij Burgsluis ook bij als een favoriete plek in Zeeland.

Dag 25: dinsdag 4 augustus - Burghsluis - St.Philipsland
15:15 -> 16:30 (3,1 uur) – 19,2 NM (19,5 GPS)
Nadat wij erg hebben genoten van de rust in Burghsluis hebben wij er ook weer zin in om nar St.Annaland te gaan. Een van onze favoriete plekjes in Zeeland. Wij verlaten met een aantal schepen gelijktijdig de haven van Birghsluis. Niet echt vreemd, want iedereen wil natuurlijk graag met het stroompje mee richting Zeelandbrug. Wij zitten weer samen met het “blauwe schip dat voor ons lag” van gisteren. Nu blijkt met het Bavaria 42 te zijn. Ook een Halberg Rassy 45 vaart gelijk met ons uit tesamen met een Dehler 41. Leuk dus om te kijken of wij ze voor kunnen blijven, want competatief blijven wij (ik) dus altijd ;-)
En ja hoor, als enige van het rijtje zijn wij net op tijd bij de Zeelandbrug. Hij blijkt nu maar een maal per uur te draaien en wij liggen 18 kimuten voor het heel (om kwart voor draait de brug) op minder dan een mijl van de brug. Rolfok indraaien en rustig op het grootzeil richting de brug. Totdat ik zie dat de auto’s al stil beginnen te staan. “Hettie, snel de fok weer uit”, wordt in eerste instantie niet goed begrpen, maar de fok is snel weer uit. Gelukkig maar, want dit gaf ons nog net even voldoende snelheid om als een na laatste door de brug te kunnen. Soms heb je gewoon mazzel.
Na de brug valt er direct weer een wedstrijdje te varen. Ditmaal met een aantal Bavaria’s 42, 38 en 37 een een Britse grote J. De 42-footer gaat ons te snel, maar de rest kunnen wij net voor blijven, maar lopen er niet echt op uit. Totdat de J zijn spinaker hijst, dan zijn wij er geweest.
Bij St.Annaland aangekomen, besluiten wij door te varen naar St. Philipsland. Het is prachtig weer en wij besluiten daar voor anker te gaan. Helemaal aan het eind, tussen de laatste groene en rode boei (Kr39 en KR39) in, gaan wij voor anker. Op dat moment hebben wij nog 3 meter water onder de kiel, dus dat moet gemakkelijk kunnen.
Het is een prachtige dag en een net zo mooie avond. Met het bijbootje zijn zij ?s middags naar St-Philipsland geweest om wat boodschappen te doen en een drankje te halen in plaatstelijke kroeg. In een plaatsje met 1200 inwoners, hoor je meteen van alles en dat is niet vervelend ;-)
‘s Avonds voor het eten nog even met het bijbootje naar een zandplaat geweest: wat een pracht al die watervogels. Jammer dat de rust enigszins wordt verstoord door de provinciale weg die wij goed kunnen horen. ‘s Avonds in alle rust aan boord gegeten: dit is het leven zoals je graag iedere dag zou hebben, of zou dat toch ook wennen en vervelen? Dan maar extra genieten van een vakantedag als deze.

Dag 26: woensdag 5 augustus - St.Philipsland - Stellendam
15:15 -> 16:30 (10 uur) – 9,9 NM (36,1 GPS)
Met laagwater stond er nog maar 70 centimer water onder kiel, terwijl wij ook 4 moeter hebben gezien. Daarom wilde wij graag ruim voor laagwater weg om er zeker van te zijn dat wij onderweg niet vast zouden lopen. Om 7:30 ging het anker dus omhoog en onder zeil gingen wij erg rustig, maar met het stroompje nog in de rug, op weg.
Niemand op het water, met alleen het geluid van de vogels, hebben wij dan nog meer te wensen? Ja, een kopje koffie, maar dat was snel gezet ;-)
Bij St.Annaland meldden zich nog twee zeilschepen. Zodra wij, nog steeds zielend, bij de Krammesluis aankomen. blijkt het (nog) zeer rustig te zijn. Wij hoeven voor de sluis niet eens aan te leggen, want zodra wij de kom binnen varen, gaan de deuren open. Met slecht 6 schepen worden wij geschud.
Buiten de sluis zie ik een bekend schip op ons af komen; het is Rene Reijnen met zijn Dufour 34. Het lijkt erop dat ik hem altijd tegen kom als wij in Zeeland zijn. De verrassing op zijn gezicht is ook duidelijk af te lezen.
Snel de zeiltjes gehesen en het Volkerak op. Helaas staat er nog maar weing wind zodat wij na een klein uurtje besluiten de motor toch maar weer te starten. Het Volkerak verder helaas helemaal op de motor moeten doen. Bij de Volkerraksluizen hebben wij weer geluk. De sluisdeuren staan nog open en zodra wij goed en wel in de sluis liggen, gaan de deuren dicht. Het valt ons op dat vanaf de Krammesluizen de motorbootjes in de meerderheid zijn en dat is in de Volkerraksluis helemaal duidelijk.
45 minuten hebben wij de tijd om van de sluis naar de Haringvlietbrug te komen. Alle tijd dus. Zeiltjes omhoog en kijken waar het schip strandt. Ruim voor het hele uur komen wij onder zeil bij de brug aan. Een aantal slagen maken en door de brug; op naar Stellendam.
Onderweg op het Haringvliet, net voorbij de Blanke Slikken, zijn wij nog even voor anker gegaan, even gezwommen en toch nog even de mast ingegaan om te kijken of een spuitje WD40 wonderen zou kunnen verrichten, maar helaas, er blijkt meer aan de hand te zijn met de windmeter. Dan maar kijken of deze te repareren is als we weer thuis zijn.
Uiteindelijk blijkt dat wij alleen het stuk naar en vlak na de Krammesluizen hebben kunnen zeilen, maar voor de rest helaas alles op de motor moeten doen.
In Stellendam natrrulijk wel genoten van de super douches die ze daar hebben. Allervriendelijkst personeel gaf aan dat er leenfietsen beschikbaar zijn zodat wij ‘s avonds op de fiets in Stellendam hebben kunnen eten.
De vakantie zit er nu helaas bijna op: morgen Scheveningen en vrijdag weer thuis.
Terugkijkend op de vakantie hebben wij het erg naar ons zin gehad. Niet echt mooi weer gehad met uitzondering van deze week in Zeeland. En deze week is best erg relaxed voor een week, maar wij willen hier geen 4 weken vakantie houden; het is een mooie combi geweest: 3 weken engelse oostkust en dan een weekje “uitrusten” in Zeeland.

Dag 27: donderdag 5 augustus - Stellendam - Scheveningen
7:45 -> 16:30 (8,7 uur) – 35,6 NM (30,9 GPS)
Het beloofd weer een stralenda dag te worden; de verwachtingen spreken van de warmste dag van de week. Wij zijn blij dat wij vandaag de zee op kunnen gaan, nu nog een beetje wind erbij en onze dag kan niet meer stuk.
Ik was vroeg uit de veren en heb nog even lekker onder de douche van marina Stellendam gestaan, de fietsen teruggebracht, het vuil weggebracht en broodjes gebakken. Toch waren wij ruim voor achten onderweg. Bij de sluis hebben wij niet echt lang moeten wachten, ruim kwart over acht lagen wij buiten en konden de zeiltjes omhoog. Het Slijkgat uit konden wij voor een groot gedeelte zeilen, maar de wind was al snel weer op; jammer, maar de motor, die deze vakantie overuren maakt, maar weer eens aangedaan.
Daarna nog even met de halfwinder kunnen zeilen, maar tot aan de oversteek was het voornamelijk op de motor.
Ook vielen wij vandaag weer eens door de mand mbt het op pad gaan met gedateerde kaarten: voor de Maasvlakte wordt weer het een en ander opgespoten, waardoor wij ter hoogte van N51 57.364 E3 56.957 de kardinalen zagen liggen en dus sterk NW moesten gaan. Vlak voor de oversteek stak de wind wat op, maar wij besloten de oversteek maar op de motor af te maken en daarna weer te gaan zeilen. Netjes gemeld op kanaal 3 bij Sector Maasmond. Een collega zeiler riep ze op met Radio Maasland, waar in eerste instantie niet op werd gereageerd door even later zeer pontificaal te reageren “met SECTOR MaasMOND”; was wel even leuk.
Na de oversteek zochten wij de kust wat meer op. De wind werd langzaam minder en wij besloten voor anker te gaan. De stroom was net meegekomen, waardoor wij op de stroom met de kont in de wind kwamen te liggen; heerlijk dus! Het water vonden wij te koud om te zwemmen, maar een beetje pootje baden was wel erg lekker.
Na zo’n 5 kwartier stak de wind weer op en besloten wij verder te gaan. Een heerlijk laatste uurtje waarin we heerlijk hebben zeilen tot gevolg. Op de marifoon hoorden wij dat zeilers last ondervonden vanzwemmers bij het binnenvaren van Scheveningen. Het advies werd gegeven de bijbootjes op het schip te trekken, wat wij ook hebben gedaan. Ik lag bij deze aktie bijkant onder mijn eigen bijbootje, maar uiteindelijk lag deze, tot grote vreugede van Hettie, wel op dek. Zonder problemen kwamen wij Schevingen binnen. De marina bleek aangepast te zijn. De passanten liggen tegenwoorig aan de NW kant van de haven ipv de ZW zijde. Nieuwe toiletgebouwen en havenkantoor, nu aan de overkant van de marina. Wel mooie accomodatie, maar ook weer een verschrikkelijk eind lopen naar het centrum en de boulevard.
Het was weer een fantastische dag! Rest ons nog slechts een (1) laatste vakantiedag ;-((((

Dag 28: vrijdag 6 augustus - Scheveningen Blocq van Kuffeler
7:45 -> 16:30 (8,7 uur) – 35,6 NM (30,9 GPS)
Het is helaas alweer de laatste vakantiedag, maar ach, helaas, het hoort er ook weer bij. Als je nooit een laatste vakantiedag hebt, heb je ook nooit vakantie bedenken wij ons dan maar.
Vanochtend na de koffie, rond 10:30 uur, zijn wij op pad gegaan. Het is pas ‘s middags laag water IJmuiden, dus wij zullen in ieder geval de eerste uren tegen de stroom in moeten varen, maar ach het is mooi weer, wij willen toch vanavond weer thuis zijn en als je 60 mijl wilt varen heb je daar wel even voor nodig.
Gelukkig staat er een beetje wind; WNW3, dus kan de motor weer snel uit. Nog voordat wij door de havenlichten zijn is het weer rustig aan boord. Tot aan IJmuiden kunnen wij lekker alles zeilen. De wind nam langzaam wat toe en draaide naar het westen. Even 4 uur lagen wij voor de ingang van de marina en haalden wij de zeilen naar beneden. Een kleine drie kwartier later waren wij door de sluis het Noordzeekanaal op. Met het grootzeil bij en op de motor (ja, de kegel netjes gehesen) gingen wij richting Amsterdam. Onderweg kwam ons nog een schip van de Holland Amerika lijn tegemoet, wat een grote jongens zijn dat toch en dan is het Noordzeekanaal ineens maar een smal vaarwater geworden.
Nadat wij een aantal malen voorbijgevaren werden door de snelle Connexion boten die van Amsterdam naar IJmuiden vv varen, kwamen wij tegen half acht in Amsterdam aan. Om kwart voor acht lagen wij in de Oranjesluisen en de brugopening van acht uur konden wij nog net halen. De zeilen konden gelukkig weer omhoog en met zeer ruime wind werden wij weer terug geblazen naar de Blocq van Kuffeler. Maaike haalde ons om kart over tien op; onze vakantie 2009 zit er (een beetje helaas) weer op.
Leuke tijd in Oost-Engeland gehad en ook een heerlijk laatste weekje in ons altijd favoriete Zeeland.